Pracownik nabywa prawo do emerytury 10 sierpnia 2026 r. Obecnie jest pod kodeksową ochroną przedemerytalną. Niedawno przebywał na urlopie wypoczynkowym i chorował 182 dni. W maju br. był u lekarza medycyny pracy, który wystawił dokument o niedopuszczeniu do pracy. Co może zrobić pracodawca w takiej sytuacji. Czy może zwolnić pracownika chronionego, tym bardziej że nie może powierzyć innego stanowiska, bo to pracownik księgowości.
Ochrona przedemerytalna z art. 39 Kodeksu pracy (dalej: „kp.”) nie jest „absolutna”. Pracodawca nie może co prawda wypowiedzieć umowy o pracę z powodu wieku, ale może – przy spełnieniu przesłanek ustawowych – rozwiązać umowę bez wypowiedzenia z powodu długotrwałej choroby (art. 53 kp.) albo – za wypowiedzeniem – jeśli pracownikowi została przyznana renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.
Przeczytaj też:
Poznaj też orzeczenie SN:
Pracownik, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego i którego dotychczasowy staż umożliwia nabycie emerytury, korzysta z ochrony przed wypowiedzeniem umowy o pracę na podstawie art. 39 kp.
Ochrona ta polega na zakazie wypowiedzenia umowy o pracę, ale nie obejmuje wszystkich możliwych sposobów rozwiązania stosunku pracy – przepisy szczególne przewidują wyłączenia (np. art. 43, art. 53 kp.).
W szczególności art. 40 kp. dopuszcza wypowiedzenie umowy o pracę takiemu pracownikowi, w razie uzyskania przez pracownika prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.
Z opisu wynika, że pracownik chorował 182 dni. Należy sprawdzić:
Zgodnie z art. 53 par. 1 pkt 1lit. b kp. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia (tzw. „art. 53”) jeżeli niezdolność do pracy z powodu choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego oraz – ewentualnie – pierwsze 3 miesiące świadczenia rehabilitacyjnego (przy zatrudnieniu ≥ 6 miesięcy).
Rozwiązanie w trybie art.53 kp. nie jest wyłączone przez ochronę przedemerytalną; chodzi tu o inną przyczynę i szczególny tryb.
Warunkiem zgodnego z prawem zastosowania art. 53 kp. jest, aby w chwili rozwiązania umowy pracownik nadal był niezdolny do pracy (nadal chory). Z powołanego przepisu wynika zatem, że ochrona pracownika przed rozwiązaniem stosunku pracy nie trwa dłużej niż łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku z tytułu choroby oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące po ustaniu okresu zasiłkowego.
Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie II PK 245/08 kontynuacja ochrony po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego zależy od uzyskania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Rozwiązanie stosunku pracy nie może też nastąpić, jeśli pracownik stawi się do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności (art. 53 § 3 kp.).
Jeśli zatem pracownik nie uzyskał świadczenia rehabilitacyjnego i jest nadal niezdolny do pracy, pracodawca może rozwiązać z nim umowę o pracę po wyczerpaniu okresu zasiłkowego. To rozwiązanie jest bezpieczne, jeśli pracodawca ma pewność, że pracownik nie wystąpił o świadczenie rehabilitacyjne. Jeśli tak wniosek został złożony, lepiej poczekać na jego rozstrzygnięcie i w razie przyznania świadczenia odczekać 3 miesiące.
Karolina Kołakowska