Planowanie czasu pracy kierowcy – zasady, przykłady i grafiki

05.11.2024AKTUALNE

Planowanie czasu pracy kierowcy – zasady, przykłady i grafiki

Przepisom o czasie pracy kierowców podlegają kierowcy zatrudnieni na podstawie stosunku pracy, kierowcy samozatrudnieni, czyli przedsiębiorcy osobiście wykonujący przewozy drogowe oraz osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy drogowe na jego rzecz. Każde odstępstwo od tych przepisów wiąże się z naruszeniami, za które grożą bardzo wysokie mandaty nakładane zarówno na kierowców, jak i przewoźników.

Z artykułu dowiesz się:

Do kogo stosuje się szczególne przepisy dotyczące czasu pracy kierowców
Ile wynosi dzienny czas pracy kierowcy „krajowego”
Jakie czynności związane z wykonywaniem przewozu drogowego wliczają się do czasu pracy kierowcy
Ile wynosi czas przerwy wliczanej do czasu pracy kierowcy
Na czym polega planowanie czasu pracy kierowcy w systemie równoważnym
W jaki sposób przepisy ograniczają maksymalny czas prowadzenia pojazdu
Jak ustala się tygodniowy czas pracy kierowcy

Przeczytaj również:

Czas pracy kierowców zatrudnionych na podstawie umowy o pracę oraz przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy regulują następujące przepisy:

ustawy z 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców,
rozporządzenia 561/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.

Ustawa o czasie pracy kierowców określa m.in. czas pracy kierowców wykonujących przewóz drogowy, zatrudnionych na podstawie stosunku pracy. Nie oznacza to jednak, że każdy pracownik kierujący samochodem podlegać będzie pod jej przepisy.

Za przewóz drogowy uznaje się bowiem przewóz drogowy określony w przepisach ww. rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z nim rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego:

rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony; lub
od dnia 1 lipca 2026 r. – rzeczy w międzynarodowym transporcie drogowym lub kabotażowym, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 2,5 tony; lub
osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą.

Jeżeli zatem wykonywany przez pracownika przewóz odbywa się samochodem osobowym, który nie jest pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewodu ponad 9 osób wraz z kierowcą, wskazane wyżej przepisy nie mają zastosowania.

Dzienny czas pracy kierowcy krajowego

Czas pracy kierowcy nie może przekraczać:

8 godzin na dobę,
przeciętnie 40 godzin w pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, nieprzekraczającym 4 miesięcy.

Przez dobę należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której pracownik rozpoczyna pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy. Doba pracownicza jest więc 24 godzinnym okresem, w którym kierowca wykonuje pracę oraz korzysta z przerw i odpoczynku.

Na czas pracy kierowcy nie składa się jednak tylko czas prowadzenia pojazdu. Ustawa stanowi bowiem, że czasem pracy kierowcy jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, która obejmuje wszystkie czynności związane z wykonywaniem przewozu drogowego, w szczególności:

prowadzenie pojazdu;
załadowywanie i rozładowywanie oraz nadzór nad załadunkiem i wyładunkiem;
nadzór oraz pomoc osobom wsiadającym i wysiadającym;
czynności spedycyjne;
obsługę codzienną pojazdów i przyczep;
inne prace podejmowane w celu wykonania zadania służbowego lub zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu i rzeczy;
niezbędne formalności administracyjne;
utrzymanie pojazdu w czystości.

Czasem pracy kierowcy jest również czas poza przyjętym rozkładem czasu pracy, w którym kierowca pozostaje na stanowisku pracy kierowcy w gotowości do wykonywania pracy, w szczególności podczas oczekiwania na załadunek lub rozładunek, których przewidywany czas trwania nie jest znany kierowcy przed wyjazdem albo przed rozpoczęciem danego okresu.