Podstawa świadczenia chorobowego po urlopie rodzicielskim i podwyżce – które wynagrodzenie uwzględnić

Między zakończeniem pobierania zasiłku macierzyńskiego za okres urlopu rodzicielskiego a powstaniem obecnej niezdolności do pracy wystąpiła przerwa obejmująca jeden miesiąc kalendarzowy, czyli czerwiec 2026 r. Nie ma zatem zastosowania art. 43 ustawy zasiłkowej. Zgodnie z tym przepisem, podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się ponownie, jeżeli między okresami pobierania zasiłków tego samego lub innego rodzaju nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż miesiąc kalendarzowy. Podstawę wymiaru aktualnie przysługującego świadczenia chorobowego należy więc ustalić z 12 miesięcy poprzedzających miesiąc powstania niezdolności do pracy albo z pełnych miesięcy ubezpieczenia chorobowego.

Ze względu na korzystanie przez pracownicę z urlopu macierzyńskiego i rodzicielskiego odpowiednie zastosowanie ma art. 38 ust. 2 ustawy chorobowej.

Jeżeli w okresie przyjmowanym do obliczenia podstawy pracownik nie uzyskał wynagrodzenia z powodu usprawiedliwionej nieobecności w pracy, przy ustalaniu podstawy wymiaru:

- Wyłącza się wynagrodzenie za miesiące, w których pracownik przepracował mniej niż połowę obowiązującego go czasu pracy

- Po uzupełnieniu, zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy zasiłkowej, uwzględnia się wynagrodzenie za miesiące, w których pracownik przepracował co najmniej połowę obowiązującego go czasu pracy

Z obliczeń należy zatem wyłączyć miesiące, w których pracownica korzystała ze wskazanych urlopów i nie przepracowała co najmniej połowy obowiązującego ją czasu pracy. Przy założeniu, że urlop macierzyński i rodzicielski były wykorzystywane w pełnym wymiarze oraz bez przerwy, podstawę świadczenia chorobowego stanowi wynagrodzenie za czerwiec 2026 roku.