odpoczynek

Nasz lekarz pracuje we wszystkie dni robocze od 7.00 do 14.35 i nie pełni dyżurów medycznych. Istnieje potrzeba zobowiązania go do pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych w piątki od 14.35 do soboty 10.00 rano. Ponadto istnieje konieczność zobowiązania go do pracy w soboty od 10.00 do 11.30. Czy pozostawanie w gotowości należy traktować jak dyżur i zastosować zasadę art. 95 ust. 4 ustawy o działalności leczniczej, tj. planowania czasu pracy w wymiarze wyższym? Co z odpoczynkiem dobowym i tygodniowym w tym przypadku (art. 97 ust. 5 ustawy)? Czy w tym konkretnym przypadku po całym tygodniu pracy i piątkowym pozostawaniu w gotowości mogę mu zaplanować przyjście w sobotę od 10.00 do 11.30, stosując art. 95 ust 4 zdanie drugie ustawy?

Jesteśmy jednostką samorządową. Niektórzy pracownicy naszej firmy, z uwagi na charakter wykonywanych zadań, zostali wyposażeni w służbowe telefony komórkowe. Część z tych pracowników to dyrektorzy, naczelnicy poszczególnych wydziałów, a pozostali to np. inspektorzy nadzoru inwestorskiego lub inni, zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych, którzy pracują w terenie. Charakter naszej działalności jest bardzo newralgiczny i wymusza bardzo często konieczność wzajemnej komunikacji telefonicznej po godzinach pracy. Jako załącznik do regulaminu korzystania z telefonów komórkowych przydzielonych pracownikom przygotowano do podpisu dla każdego z nich zobowiązanie o następującej treści: „Zobowiązuję się do utrzymywania włączonego przez całą dobę przydzielonego mi telefonu komórkowego o numerze …”. W związku z powyższym pojawia się wątpliwość, czy treść zacytowanego zobowiązania nie koliduje z prawem pracownika do ustawowych okresów odpoczynku? W jaki sposób i w jakim wymiarze dobowym, będąc w zgodzie z przepisami prawa pracy, można zobowiązać pracowników do utrzymywania włączonego służbowego telefonu komórkowego?