Podstawa zasiłku chorobowego po ponownym zatrudnieniu emeryta – czy uwzględnić „trzynastkę”?
Wieloletni pracownik w dniu 23.12.2025 r. odszedł na emeryturę. Ponownie został zatrudniony od dnia 02.01.2026 r. W lutym 2026 r. zostało wypłacone mu dodatkowe wynagrodzenie roczne za rok 2025 r. W marcu 2026 r. wpłynęło zwolnienie lekarskie. Pytanie: czy do podstawy biorę tylko okres od stycznia do lutego 2026 r., a co z wypłaconą trzynastką? Czy biorę do podstawy? Czy „trzynastka” wypłacona po ponownym zatrudnieniu wchodzi do podstawy zasiłku chorobowego?
Do podstawy zasiłku chorobowego należy przyjąć wynagrodzenie z aktualnego zatrudnienia rozpoczętego 2 stycznia 2026 r., czyli z pełnych miesięcy styczeń i luty 2026 r. Natomiast dodatkowego wynagrodzenia rocznego („trzynastki”) za 2025 r. nie uwzględnia się w podstawie, mimo że zostało wypłacone w lutym 2026 r., ponieważ dotyczy poprzedniego, zakończonego stosunku pracy. Poniżej wyjaśniamy, z czego wynika takie rozstrzygnięcie.
- Jak ustalić podstawę zasiłku chorobowego po ponownym zatrudnieniu pracownika-emeryta?
- Czy do podstawy zasiłku chorobowego wlicza się „trzynastkę” wypłaconą po ponownym zatrudnieniu?
- Czy miesiąc rozpoczęcia pracy od 2 stycznia można uznać za pełny miesiąc do podstawy zasiłku?
Sprawdź też:
- Podstawa zasiłku chorobowego dla pracownika akordowego – przykład wyliczenia
- Wskaźnik waloryzacji podstawy zasiłku chorobowego
- Ustalenie podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w przypadku różnych składników
- „Trzynastka” w podstawie zasiłku chorobowego nowo zatrudnionego – jak prawidłowo ją uwzględnić?
Dlaczego styczeń i luty 2026 r. można uznać za pełne miesiące do podstawy zasiłku?
Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z przeciętnego wynagrodzenia za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia chorobowego poprzedzające miesiąc powstania niezdolności do pracy. Jeśli ubezpieczenie trwa krócej niż 12 miesięcy, przyjmuje się okres faktycznego ubezpieczenia. Wynika to z art. 36 ust. 2 ustawy zasiłkowej.
W opisanej sytuacji niezdolność do pracy powstała w marcu 2026 r., dlatego do podstawy należy przyjąć wynagrodzenie z miesięcy poprzedzających ten miesiąc, czyli ze stycznia i lutego 2026 r.
Mimo że zatrudnienie rozpoczęło się 2 stycznia 2026 r., miesiąc ten może zostać uznany za pełny. Wynika to z praktyki stosowanej przez ZUS – jeśli 1 stycznia jest dniem ustawowo wolnym od pracy, a pracownik podejmuje pracę w pierwszym możliwym dniu roboczym, miesiąc może być traktowany jako pełny dla celów ustalenia podstawy świadczeń.
ZUS stosuje podobną logikę również przy ocenie przerw przypadających w dni ustawowo wolne od pracy – taka przerwa nie jest traktowana jako przerwa w ubezpieczeniu.
Dlaczego „trzynastka” za 2025 r. nie zwiększa podstawy zasiłku?
Zasadą jest, że składniki wynagrodzenia przysługujące za okresy roczne mogą być uwzględniane w podstawie zasiłku w wysokości 1/12 wypłaconej kwoty. Jednak dotyczy to wyłącznie tych składników, które odnoszą się do okresu ubezpieczenia chorobowego, z którego przysługuje zasiłek.
Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy zasiłkowej, podstawę wymiaru świadczeń ustala się z wynagrodzenia uzyskanego w okresie ubezpieczenia chorobowego u płatnika składek, z tytułu którego przysługuje zasiłek.
ZUS w swoich wyjaśnieniach podkreśla, że w typowych sytuacjach (poza przypadkiem przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę w trybie art. 23¹ Kodeksu pracy) do podstawy przyjmuje się wyłącznie wynagrodzenie uzyskane w aktualnym stosunku pracy.
W analizowanym przypadku dodatkowe wynagrodzenie roczne:
- zostało wypłacone w lutym 2026 r.,
- ale dotyczy roku 2025,
- czyli okresu zatrudnienia zakończonego 23 grudnia 2025 r.
Oznacza to, że „trzynastka” jest składnikiem wynagrodzenia przypisanym do poprzedniego stosunku pracy oraz okresu sprzed przerwy w ubezpieczeniu chorobowym. Nie odnosi się więc do aktualnego zatrudnienia rozpoczętego 2 stycznia 2026 r.
W konsekwencji nie powinna być uwzględniona w podstawie zasiłku chorobowego ustalanej dla niezdolności do pracy powstałej w marcu 2026 r.
Jakub Pioterek
