Upominki dla pracowników i zleceniobiorców – czy trzeba je opodatkować i oskładkować

W konsekwencji firma powinna opodatkować te świadczenia podatkiem dochodowym. Jeżeli dana osoba podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, firma powinna również uwzględnić wartość świadczenia w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, a w konsekwencji także składki zdrowotnej.

Wartość otrzymanego plecaka stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Firma powinna doliczyć wartość świadczenia do przychodu pracownika w miesiącu jego przekazania i opodatkować ją na zasadach ogólnych.

Ponieważ firma finansuje świadczenie ze środków obrotowych i świadczenie to nie korzysta z żadnego z wyłączeń przewidzianych w przepisach składkowych, jego wartość stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, a w konsekwencji również składki zdrowotnej.

Wartość plecaka stanowi przychód z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, i podlega opodatkowaniu. Jeżeli dana umowa zlecenia stanowi tytuł do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych, firma powinna uwzględnić wartość świadczenia również w podstawie wymiaru składek. Natomiast w przypadku zleceniobiorców, którzy nie podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu tej umowy, np. uczniów i studentów do ukończenia 26. roku życia albo osób korzystających ze zbiegu tytułów do ubezpieczeń, firma nie oskładkowuje wartości świadczenia.

Karty podarunkowe finansowane ze środków obrotowych nie korzystają z żadnego zwolnienia podatkowego. Zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT dotyczy wyłącznie świadczeń finansowanych w całości ze środków ZFŚS lub funduszy związków zawodowych. Ponadto zwolnienie to nie obejmuje bonów, talonów ani kart podarunkowych uprawniających do wymiany na towary lub usługi.

W ostatnim czasie pojawiły się interpretacje indywidualne dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w których organ dopuścił możliwość zakwalifikowania niektórych okazjonalnych upominków przekazywanych pracownikom lub zleceniobiorcom jako darowizny, a nie jako przychodu ze stosunku pracy lub umowy zlecenia.

Stanowisko to ma jednak charakter kazuistyczny i odnosi się wyłącznie do konkretnych stanów faktycznych przedstawionych przez wnioskodawców. Interpretacje indywidualne wiążą wyłącznie organy podatkowe i tylko w sprawie podmiotu, który je uzyskał. Nie wywołują natomiast skutków wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Oznacza to, że nawet korzystna interpretacja indywidualna w zakresie podatku dochodowego nie wyłącza ryzyka, że ZUS zakwestionuje brak naliczenia składek od przekazanych świadczeń.

W opisanym stanie faktycznym występują okoliczności, które mogą przemawiać za uznaniem przekazywanych świadczeń za element związany z zatrudnieniem. Chodzi w szczególności o:

• powszechny charakter świadczeń,
• kierowanie ich do wszystkich osób zatrudnionych,
• zorganizowany sposób ich przyznawania,
• przekazanie ich z okazji jubileuszu firmy lub świąt.

Te okoliczności mogą utrudniać obronę stanowiska, że świadczenia mają charakter darowizny.

Nie można zatem przyjąć, że wskazane interpretacje zmieniają utrwaloną praktykę stosowania przepisów albo stanowią podstawę do automatycznego kwalifikowania wszystkich okazjonalnych upominków jako darowizn. Każdy przypadek wymaga odrębnej oceny z uwzględnieniem wszystkich okoliczności przekazania świadczenia.

Z perspektywy bezpieczeństwa podatkowego i składkowego najbezpieczniej przyjąć, że wartość opisanych świadczeń stanowi przychód odpowiednio ze stosunku pracy albo z działalności wykonywanej osobiście i podlega opodatkowaniu.

W przypadku osób objętych obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi wartość tych świadczeń należy również oskładkować.