zakaz konkurencji

Wiadomości o sytuacji na zagranicznym rynku pracy, warunkach zatrudnienia i zarobkach u zagranicznych kontrahentów pracodawcy mogą być wiadomościami szczególnymi, które uzasadniają zawarcie z pracownikami umów o zakazie konkurencji po zakończeniu stosunku pracy, także wówczas, gdy pracownicy objęci zakazem, nie są zatrudnieni na kierowniczych stanowiskach - wyrok Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2016 r. (sygn. akt: II PK 108/15).

Artykuł 23[1] § 1 Kodeksu pracy nie ma zastosowania do umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy (art. 1012 § 1 KP), zawartej z poprzednim pracodawcą – uchwała Sądu Najwyższego z 6 maja 2015 r., sygn. akt III PZP 2/15.

Pracodawca może wypowiedzieć, a nawet odstąpić od umowy o zakazie konkurencji nie podając przyczyn takiej decyzji, co powoduje zwolnienie pracownika z przewidzianego umową zakazu, a ponadto uwolnienie się pracodawcy od obowiązku zapłaty odszkodowania – wyrok Sądu Najwyższego z 12 listopada 2014 r. (sygn. akt I PK 86/14).

Dopuszczalny jest zapis regulaminowy o wypłacie nagrody w kilku transzach. Można również odroczyć jej wypłatę, określając nawet odległy termin. Natomiast postanowienia regulaminowe uzależniające prawo do nagrody od nieprowadzenia przez pracownika działalności konkurencyjnej są nieważne. Zakaz konkurencji powinien bowiem wynikać z odrębnej umowy między stronami – wyrok Sądu Najwyższego z 23 maja 2014 r., sygn. akt II PK 273/13.

Odszkodowanie z tytułu zakazu konkurencji może być ustalone w kwocie wyższej niż minimalna określona w Kodeksie pracy i na odmiennych zasadach niż kodeksowe, pod warunkiem, że taka jest wola stron umowy, a kwota odszkodowania nie będzie niższa niż określona w KP – orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z 13 marca 2014 r. (sygn. akt I PK 200/13).