Dominik Wajda

Domaganie się od pracodawcy zapłaty odszkodowania za tzw. utracone korzyści, jakie pracownik mógłby osiągnąć, gdyby pracodawca swoim zachowaniem nie wyrządził pracownikowi szkody, wymaga od pracownika wykazania tej okoliczności z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością. W przeciwnym przypadku pracownik może domagać się jedynie odszkodowania w granicach rzeczywistej straty, jaką poniósł w wyniku zdarzenia obciążającego pracodawcę – wyrok Sądu Najwyższego z 15 stycznia 2020 r. (sygn. akt III PK 200/18).

W razie przekroczenia przez pracownika terminu, o którym mowa w art. 55 § 2 kp, znaczny upływ czasu między zarzucanym pracodawcy ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków wobec pracownika a rozwiązaniem przez pracownika umowy o pracę, może oznaczać brak uzasadnionej przyczyny rozwiązania umowy o pracę, dokonanego przez pracownika ze skutkiem natychmiastowym w trybie art. 55 § 1[1] kp – wyrok Sądu Najwyższego z 15 stycznia 2020 r. (sygn. akt III PK 5/19).

Po wyborze świadczenia odszkodowawczego pracownik w skardze kasacyjnej nie może już zmienić swojego wyboru ani tym bardziej dodatkowo żądać przywrócenia do pracy.  Wyrok  SN z 23 stycznia 2020 r., II PK 142/18

Samowolne opuszczenie przez pracownika miejsca pracy przed zakończeniem dniówki roboczej – bez usprawiedliwionej przyczyny i bez uzyskania zgody przełożonego – może być potraktowane w konkretnych okolicznościach faktycznych jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych uzasadniające rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie dyscyplinarnym. Może tak się stać tylko wówczas, gdy pracownikowi w związku z takim zdarzeniem można przypisać winę umyślną lub rażące niedbalstwo. Wyrok Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2019 r. (sygn. akt I PK 210/18).

Jeśli pracodawca nie spełnił wynikającego z art. 53 § 5 kp obowiązku nawiązania stosunku pracy z byłym pracownikiem (m.in. przez podpisanie umowy o pracę), to wyrok sądu wydany w sprawie z powództwa pracownika przeciwko pracodawcy o wykonanie tego obowiązku zastępuje sporządzenie umowy o pracę i tym samym powoduje skutek w postaci nawiązania stosunku pracy. Wyrok Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2019 r. (sygn. akt II PK 107/18).

Pracownik zwolniony z pracy, który nie udowodni w trybie określonym w art. 264 kp wadliwego działania pracodawcy, nie może skutecznie kwestionować sposobu rozwiązania stosunku pracy dokonanego przez pracodawcę „przy okazji” prowadzonych z tym samym pracodawcą innych sporów sądowych. Wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2019 r. (sygn. akt III PK 172/18).

Wysokość świadczenia przysługującego pracownikowi na podstawie zakładowych przepisów prawa pracy z tytułu utraty zatrudnienia nie może pozostawać w oderwaniu od realiów społeczno-gospodarczych. Skoro takie świadczenie pełni funkcję kompensacyjną, to jego wysokość powinna być adekwatna do rozmiarów szkody, jaką pracownik poniósł w wyniku przedwczesnego zakończenia stosunku zatrudnienia. Wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2019 r. (sygn. akt II PK 88/18)

Nie każdy efekt pracy świadczonej przez pracownika umysłowego jest utworem korzystającym ze specjalnej ochrony prawnej. Wyrok Sądu Najwyższego z 20 listopada 2019 r. (sygn. akt I PK 155/18).

Umowne wydłużenie okresu wypowiedzenia na korzyść pracownika nie rodzi po jego stronie uprawnienia do żądania od pracodawcy zapłaty odszkodowania z tytułu wadliwego wypowiedzenia stosunku pracy w wysokości przekraczającej kwotę wynagrodzenia za 3-miesięczny (ustawowy) okres wypowiedzenia. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy strony wyraźnie dopuściły możliwość realizacji przez pracownika takiego uprawnienia. Wyrok Sądu Najwyższego z 14 listopada 2019 r. (sygn. akt III PK 150/18).

Nabycie lub podwyższenie kwalifikacji przez pełnoletniego pracownika w zamiarze zdobycia umiejętności wymaganych przy wykonywaniu nowego zawodu wiąże się z ponoszeniem dodatkowych kosztów przez pracownika albo pracodawcę. Jeśli te koszty są finansowane przez pracodawcę, to ma on prawo domagać się ich zwrotu od pracownika, który przedwcześnie – z przyczyn leżących po jego stronie – rezygnuje z dalszego zatrudnienia albo podnoszenia tych kwalifikacji. Wyrok Sądu Najwyższego z 13 listopada 2019 r. (sygn. akt II PK 81/18)