Płatnik składek, który zaniży składkę na ubezpieczenie wypadkowe w wyniku błędów spowodowanych przez program kadrowo-płacowy, nie musi się obawiać z tego powodu negatywnych konsekwencji.
Art. 34 ust. 1 ustawy wypadkowej przewiduje sankcje wobec płatników, którzy przekazują do ZUS nieprawidłowe dane, powodując zaniżenie stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe. ZUS ustala wtedy płatnikowi składek w drodze decyzji stopę procentową składki na cały rok składkowy w wysokości o połowę wyższej od ustalonej na podstawie prawidłowych danych (150%). Płatnik składek zobowiązany jest opłacić zaległe składki wraz z odsetkami za zwłokę.
W 2009 r. Zakład wydał w sprawie właścicielki firmy z Sępólna Krajeńskiego decyzję o obowiązku opłacenia składki wypadkowej w podwyższonej wysokości za opłacenie składki w nieprawidłowej wysokości w czerwcu i lipcu 2009 r. W wyniku błędu przy imporcie danych z programu kadrowo-płacowego do Płatnika, składka do rozliczenia została ustalona w wysokości zaniżonej (1,47%, zamiast 1,67%). W efekcie, firma musiała karnie opłacić wyższą składkę za cały rok składkowy (od kwietnia 2009 r. do marca 2010 r.). Od decyzji odwołała się jednak do sądu.
W 2009 r. Zakład wydał w sprawie właścicielki firmy z Sępólna Krajeńskiego decyzję o obowiązku opłacenia składki wypadkowej w podwyższonej wysokości za opłacenie składki w nieprawidłowej wysokości w czerwcu i lipcu 2009 r. W wyniku błędu przy imporcie danych z programu kadrowo-płacowego do Płatnika, składka do rozliczenia została ustalona w wysokości zaniżonej (1,47%, zamiast 1,67%). W efekcie, firma musiała karnie opłacić wyższą składkę za cały rok składkowy (od kwietnia 2009 r. do marca 2010 r.). Od decyzji odwołała się jednak do sądu.
Rozpatrujący sprawę sędziowie ustalili, że zaniżenie składki było efektem błędu płatnika, a nie jego zamierzonego działania. Z tego względu ZUS nie miał podstaw do karania płatnika w oparciu o art. 34 ustawy wypadkowej. Sędziowie uznali również, że istotne znaczenie w danej sprawie miało działanie przedsiębiorcy za pośrednictwem biura rachunkowego.
Po odwołaniu się ZUS od niekorzystnego dla niego orzeczenia sądu I instancji, sąd apelacyjny skierował pytanie prawne do SN, który jednak 4 lutego b.r. odmówił wydania uchwały w tej sprawie (sygn. akt: II UZP 1/11).
Podstawa prawna
- art. 34 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2009 r. nr 167, poz. 1322 ze zm.); w tekście ustawa wypadkowa,
- uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2011 r. (sygn. akt: II UZP 1/11).
Autor: Marcin Dawidziuk
specjalista w zakresie ubezpieczeń społecznych
specjalista w zakresie ubezpieczeń społecznych
Komentarze (0)