Ustawa o emeryturach i rentach z FUS przewiduje, że prawo do emerytury może powstać po zaprzestaniu pobierania zasiłku, świadczenia rehabilitacyjnego lub wynagrodzenia chorobowego (art. 100 ust. 2). W odniesieniu do osób zatrudnionych i pobierających zasiłki chorobowe za granicą i występujących o świadczenia emerytalne w Polsce, rozwiązanie to należy rozpatrywać w kontekście zasady równego traktowania wynikającej z art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przepisy tego rozporządzenia stosuje się w razie zbiegu świadczeń z różnych państw Unii Europejskiej.

W 2009 r. ZUS wstrzymał wypłatę polskiej emerytury obywatelce szwedzkiej, która w Polsce posiadała 20-letni staż uprawniający do pobierania tego świadczenia. Ubezpieczona, która emeryturę w Polsce pobierała od 2007 r., w Szwecji była zatrudniona i pobierała zasiłek chorobowy. ZUS nakazał zwrot wypłaconych świadczeń. Ubezpieczona odwołała się od decyzji ZUS do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

W czerwcu 2011 r. sprawę obywatelki szwedzkiej rozstrzygnął Sąd Najwyższy. Sędziowie uznali, że ZUS zasadnie dochodzi od niej zwrotu świadczeń emerytalnych za okres pobierania zasiłku za granicą.

Z tego względu Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 czerwca 2011 r. (sygn. akt II UZP 3/11) uznał, że osoba mająca stałe miejsce zamieszkania za granicą, pobierająca zasiłek chorobowy z tytułu zatrudnienia wykonywanego w kraju miejsca zamieszkania, nabywa prawo do emerytury w Polsce z dniem zaprzestania pobierania tego zasiłku (art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych).