Polscy pracodawcy coraz częściej wysyłają swoich pracowników za granicę - czy to w podróże służbowe, czy też na dłuższy okres (delegowanie). Jeśli pracodawca określi wysokość wynagrodzenia takiego pracownika wg 2 stawek - polskiej i przysługującej w innym kraju - za pracę w godzinach nadliczbowych za granicą musi zapłacić wg stawki określonej dla tego kraju. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w jednym z ostatnich wyroków.
1. Wynagrodzenie za pracę nadliczbową - wg stawki określonej dla kraju, w którym ją wykonywano
O tym, czy pracownik przebywa w podróży służbowej decyduje miejsce wykonywania przez niego zadań. Jeśli na polecenie pracodawcy pracownik wykonuje zadania służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy, przebywa on w podróży służbowej. Zatem istotne znaczenie ma sposób określenia miejsca pracy w umowie o pracę.
Pracownik, jako miejsce pracy miał wskazaną siedzibę firmy w Polsce, jednak umowa dopuszczała również pracę za granicą - we Francji. W umowie określono 2 stawki wynagrodzenia (w PLN i euro) - w zależności od miejsca świadczenia pracy. Pracownik przebywając we Francji pracował w godzinach nadliczbowych. Udzielono mu za nie czasu wolnego w kraju, a wynagrodzenie wypłacono wg stawki obowiązującej w Polsce.
| Zdaniem SN: Za nadgodziny we Francji trzeba zapłacić w euro Jeżeli w przedsiębiorstwie obowiązują dwie stawki wynagrodzenia za pracę w Polsce i poza jej granicami, to pracującemu po godzinach płaci się według stawek przewidzianych dla miejsca zrealizowanego zadania. (Wyrok Sądu Najwyższego z 8 lutego 2010 r., I PK 157/09). |
2. Diety za zagraniczną podróż mogą być niższe niż określone w rozporządzeniu…
… ale, jeśli pracodawca nie uregulował tego w przepisach wewnętrznych, ma obowiązek wypłacić pracownikowi diety w wysokości obowiązującej dla pracowników jednostek sfery budżetowej.
W omawianej sprawie pracodawca wypłacał pracownikowi z tytułu pracy we Francji diety za dobę podróży służbowej w wysokości 19 euro. Jednak w przepisach wewnętrznych obowiązujących u pracodawcy brak było uregulowań dotyczących wysokości diet z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju. Wobec tego sąd nakazał pracodawcy wypłacić pracownikowi wyrównanie diet do wysokości określonej w przepisach obowiązujących dla pracowników jednostek sfery budżetowej.
Podstawa prawna:
» art. 29 § 1 pkt 2, art. 775 § 1, § 4 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94),
» rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. z 2002 r. nr 236, poz. 1991).
» art. 29 § 1 pkt 2, art. 775 § 1, § 4 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94),
» rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. z 2002 r. nr 236, poz. 1991).
Komentarze (0)